Kaybetme
korkusu taa içimdeyken, bekle diyorsun, döneceğim bir gün. Beden beklemesine
bekliyor ama yürek kan ağlıyor sensiz geçen hergün...
Akşamın matem
rengine büründüğü saatte gökyüzündeki kandiller tek, tek yanmaya başladığında
içimde sessiz bir çığlık... Özlemeyi özledim. Özlemeye değer ne
kaldıysa...
Yalnızlık
gecelerin, ümit bekleyenlerin, hayal çaresizlerin, yağmur sokakların, tebessüm
dudakların, sen ise yalnız benimsin Birtanem...
Bir karanlık
geliyor yokluğunun ardından. Ne zaman güneş batsa bu son gecem diyorum. Vazgeç
yalan dünyanın köhne saltanatından. Yetişir bunca keder bunca elem diyorum. Bu
ne bitmez ayrılık, bu ne bitmez özlem diyorum.
Neden bu
kadar zor seni sevmek ve bulamamak dokunmak istedikçe uzaklaşmak düşündükçe
unutmak neden bu kadar zor seni sevdiğim halde söyleyememek hep birşeyler
gizlemek sana sahip olacağım yerde seni kaybetmek...
Yalnızlık ne
mavi derinlikleri olan denizlerde nede sıcak çöllerde olmaktır, yanlızlık bu
şehirde seni arayıpta bulamamaktır...
Bir anımsın
okuyupta bitiremediğim, bir özlemsin yalvarıpta hükmedemediğim, bir sen sensin
merhaba deyipte elveda diyemediğim, bir tek bildiğim var sensiz ben
hiçim.
Eğer canın
sıkılıyorsa gece her zamankinden karanlık gözüküyorsa gökyüzüne bak ve sabahı
düşün inan sabahı bekleyen tek sen olmayacaksın.
Hasretin
öldürdü beni. Şimdi geceler çaresiz, geceler sensiz, bir öpüşten daha sıcak
şimdi yağmur damlası, gelip konar dudaklarıma sessiz. Söylemiş miydim hasretin
öldürdü beni hiç sebepsiz.
Elimde
denizden çaldığım bir midye var. Denize o kadar uzak ki senle ben gibi ama
aramızda bir fark var o denize sen bana aitsin.
Şimdi saat
sensizliğin ertesi, yildiz doğmuş gökyüzü ayaydin, avutulmuş çocuklar çoktan
uyudu. Bir ben kaldim tenhasinda gecenin, bir avutulmamis ben...
Giderim ben
umutsuzca yelkensiz gemi misali hasretin vurur beni vefasız bir hançer gibi
sanmaki korkarım ben ölümden.. Acı ayrılıktan korkarım sensizlik ne demektir
bilemezsinki ayrılıktan acı ölümden gerçek…
